55+ seizoen

In alle voorbereidingen voor de komende vlaag van kinderen eind Oktober, stond ik vandaag te kopiëren bij de receptie. Programmaboekjes kopiëren. Niet het meest intelligente werk, maar fijn dat ik wat om handen had. Ik heb meteen maar alle boekjes voor de komende 4 weken geprint.

De geplande vlaag kinderen waar ik het over had wordt voorafgegaan aan een golf 55 plussers die met campingcheques voor praktisch alleen de toeristenbelasting kunnen overnachten op de camping. Dat doen ze dan wel in hun luxe Chateau, Kip, Hymer, Biod of Beyerland Caravans, want voor het -good old- kamperen ‘zijn wij toch echt te oud’. Met zo’n tentje, en geen toilet ‘hè Bah..’.

Maar buiten het feit dat Meneer en Mevrouw zicht te oud voelen voor een tentje, zijn ze zeker te jong voor een hotel of ClubMed vakantie. Onder het mom van ‘kijk ons eens lekker actief doen voor onze leeftijd’ verkiezen ze toch lekker de camping in de Belgische Ardennen.

Ik heb daar verder geen problemen mee hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar vandaag kreeg ik een perfect voorbeeld van iemand die zijn opkomende ouderdom wilde verbergen, maar wat niet helemaal lukte.

Stel je voor:

Je staat onwijs kopieën te maken bij de receptie als een echtpaar van middelbare leeftijd zich meld aan de balie. De receptioniste in kwestie helpt het stel met de vraag een nacht te mogen verblijven op de camping  en gaf ze ter invulling een formulier voor de gegevens.

De vrouw zei na ongeveer 4 vragen ‘goh Ber, wij behoren voortaan bij de senioren, bij de 55+. En je moet even ons kenteken noemen want dat vragen ze ook.’

Waarop de man zegt ‘Senioren? Nou ha! Qua leeftijd misschien, maar niet qua geest hoor!’

En de man maakt aanstalten de receptie uit te lopen.

‘Wat ga je doen?’ vraagt de vrouw nogal verbaasd omdat ze kennelijk niet verwachtte dat de man zou vertrekken.

‘Ik ga even naar het kenteken kijken, want dat ben ik vergeten.’ En de man vervolgt zijn weg.

Ik moest erom lachen… De man bewees het tegendeel van wat hij zojuist beweerd had.

Waarschijnlijk ben ik de enige die het hoorde, want de receptioniste handelde de boeking keurig af met de vrouw zonder een grinnik of lach. De man zelf had het ook niet in de gaten.

Maar het was het mooiste moment van de dag, omdat de mens zijn eigen ouderdom toch echt niet kan tegen gaan, ook al roept hij nog net zo hard van wel.
En ik weer een verhaal had om te schrijven

Groetjes,

Sens